Mirriel - Forum Literackie

Czekam na moment, kiedy się sparzę. Może to już?


***

nie to nie jest pustka
wreszcie żyję zamiast egzystować
i oczy mam pełne

tak pełne


rupieci
szpargałów
śmieci nieważnych
rozsypująca się przechowalnia

i nic nie jest gorące
i nic lodowate

znowu skończyła się sól

Pierwsza myśl: przegadane. Mocno. Ale potem zobaczyłam, że waciki i małe grzechotki są przed ślubem, a czereśnie, skowronki i chmury przed tapetami i zdjęciami...

Druga myśl: straszny kłamczuch z podmiotu lirycznego i to jest - niestety - za grubymi nićmi szyte.

za dużo.

W końcówce wyczuwam aluzję biblijną - nie bądźcie chłodni, lecz albo zimni albo gorący, parafrazując św. Pawła, tak?

A sól jest cudownie dwuznaczna - bo z jednej strony to jeden z drobiazgów kuchennych, a z drugiej to życie jest bez soli - bez smaku (a ja jestem ogromną fanką tej białej śmierci).

Ale.
Dwuznaczna puenta nie ratuje. Eksperyment formalny z tłocznym wyliczeniem nie ratuje. Mam wrażenie, że ten wiersz jest nieco słabszy od innych, które nam pokazałaś.

Podoba mi się, mimo zbyt długiego wyliczenia, chociaż właśnie w nim odnalazłem coś swojego. Podoba mi się "otwarcie" i "zamknięcie", podoba mi się "letniość", podoba mi się sól. No i zapomniałem- "nie to nie jest pustka"- rządzi. Przecież nie wszystko co złe sprawia że jesteśmy puści w środku. Może jeszcze nad tym pomajsterkuj